“Çocuk anne babanın yanında bir emanettir. Onun kalbi her türlü sûretten ve münakaşadan pak, değerli bir cevherdir. O, nakşedilecek olanı kabul müsaittir ve ne tarafa yönlendirilirse, oraya yönelecek bir yapıdadır. Eğer ona güzellikler alıştırılır ve öğretilirse; çocuk o şekilde yetişir, dünyada ve âhirette de bahtiyar olur. Bunun sevabına anne babası, tüm öğretmenleri ve mürebbileri de ortaktır. Eğer çocuğa kötü şeyler alıştırılır, hayvanlar gibi ihmal edilirse, o zaman o çocuk bedbaht olur ve helâke düşer. Onun bu kötülüğüne velisi ve eğiticileri de ortaktır.”
“Güzel ahlakın en alt derecesi eziyete katlanmak, kötülüğe karşılık vermemek, zalime acıyıp onun için istiğfarda bulunmak ve ona şefkatle muamele etmektir.”