Uzun zamandır kitap okuyamıyorum. Bugün yarım kalan kitabımı tekrar okumak istedim ve önüme şu cümleler düştü…
“Çocuk anne babanın yanında bir emanettir. Onun kalbi her türlü sûretten ve münakaşadan pak, değerli bir cevherdir. O, nakşedilecek olanı kabul müsaittir ve ne tarafa yönlendirilirse, oraya yönelecek bir yapıdadır. Eğer ona güzellikler alıştırılır ve öğretilirse; çocuk o şekilde yetişir, dünyada ve âhirette de bahtiyar olur. Bunun sevabına anne babası, tüm öğretmenleri ve mürebbileri de ortaktır. Eğer çocuğa kötü şeyler alıştırılır, hayvanlar gibi ihmal edilirse, o zaman o çocuk bedbaht olur ve helâke düşer. Onun bu kötülüğüne velisi ve eğiticileri de ortaktır.”
-Nefs Terbiyesi ve Ahlakı Güzelleştirme, s. 100
Çocuğu kendi haline terk edip, bahsedildiği gibi ihmal edersen sonu maalesef ki günümüzdeki bazı 10-19 yaş gençlerin sonu gibi oluyor.
Hepimize huzurlu bir hayat diliyorum ❤️