Bir Mehmetçiğin günlüğünde şöyle yazar: "Müfreze tam bir sürat ve mükemmeliyetle toplanıp yola düzülmüştü. Filistin'in kahraman anaları Zedud köyünden geçen yolun iki tarafına dizilmiş, ellerinde bakır bakraçlarla askerlerimize su, süt ve yoğurt ikram ediyorlardı. Bu fakir Arap köyünün asil evlatları, anavatan uğruna kurban giden Türk çocuklarına yaprakları üzerinde taze koparılmış portakallar ikram ettiler. Ve müfreze köyden ayrılırken ateşten bir mahfaza içinde saklanmış inciler gibi gözüken beyaz dişlere ve derinliklerinde zeka kaynayan güzel koyu siyah gözlere sahip cevval Arap kadınları eski bir geleneğe uyarak arkamızdan bağırıyordu: Geriye dönmeyin, bizi düşmana çiğnetmeyin. Ve sonu gelmez zılgıtlar..."