Ben zannediyordum ki ömürlerimizin teknesini istedigimiz sahile götürmek için yalniz onun dümenini ele almak kafidir... Simdi anliyorum ki degilmis... Yollar görünmez kayalarla doluymus... Onlara çarpmamak lazimmis... daha fenasi gizli cereyanlar varmis ki insan onlara kapildigi zaman yolun degistigini, gittikçe uzaklastigini fark edemezmis... Ta kendisini baska sahillere düsmüs görününceye kadar...
Kaçip gitmek istediginiz yerin kaçtiginiz yerle ayni oldugunu görmek tam bir aydinlanmaydi.
Hapishanenin bir yer degil, bakis açiniz oldugunu anlamak.
Kitabi okudu