Betül Güntay
@Betussko
Kitap sevgisi ruhun en zarif alışkanlığıdır.
Reklam
“Babam sadece yerel gazete okurdu. Kendisini “evinde” hissetmediği yerlere gitmek istemez, birçok şeyin kendisine göre olmadığını söylerdi.”
“Artık sesini duymayacağım. Olduğum kadını, bir zamanlar olduğum çocukla bir araya getiren onun sesi, sözleri, elleri, tavırları gülüşü ve yürüyüşüydü. Geldiğim dünyayla aramdaki son bağ da koptu.”
“Belki bir gün tüm toplum onlarla aynı fikirde olur. Onu görmeye gelmiyorlardı, onların gözünde çoktan ölmüştü. Ama o yaşamak istiyordu. Sağlam bacağına dayanarak durmadan kalkmaya, onu tutan şeridi koparmaya çalışıyordu. Erişebileceği uzaklıktaki her şeye elini uzatıyordu. Her zaman açtı, enerjisi ağzında toplanmış-tı. Öpülmek istiyor, aynısını yapmak için o da dudaklarını uzatıyordu. Hiç büyümeyecek bir küçük kızdı.”
Reklam