Her şeye geç bırakır aşk insanı. Aslında yalnızca bir insandır büyütüp devleştirdiğiniz. Büyür... Büyür... O büyüdükçe insan kendinden vazgeçer ona daha fazla yer açabilmek adına. Yaşamaktan vazgeçersin, gülmekten vazgeçersin. Aklın fikrin, ruhun, bedenin yanar...
Bu hayatta başıma ne gelmişse bir ailenin himayesinde olmayışımdan geldi diyordum. Ve ben küçük bir çocuğu annesiz bırakmıştım... Görüyorsunuz ya kötülükle varılacak hiçbir mutlu son yoktu.
İnsanlar yalan söylerken olmak istedikleri insanı anlatırlarmış.
Suçsuz girdiğim cezaevinden katil olarak çıkmıştım. Hayat sizce de tuhaf değil mi?
İnsanoğlu, gücünün farkına varmaya görsün, yapabileceklerinin sınırı yoktur. Doğamız gereği her eylemimizi beğenir her suçumuza kılıf giydiririz. Ben kimsesizliğe attım suçu. Mehmet Akif’in de dediği gibi işte, “Sırtlanları geçmişti beşer yırtıcılıkta. Dişsiz mi bir insan, onu kardeşi yerdi.” Ya yemdiniz bu hayatta ya da yiyen...