Korkuyu Beklerken
Bir küll hâlinde mevcut olan meselelerimizi birlikte halledemiyoruz. Birlikte halledebilmeye gayret bulduğumuzda ise sonu hep bir ego savaşıyla bitmek durumunda kalıyor. Bu kitap Oğuzcuğum Atay'ı daha yakından tanımama vesile oldu. Günlük hayatta karşılaştığım -hayatı günlük olarak ayırmak da ne acayip- eylemlere baktığımda gördüğüm ve öyle değildir ben yanlış düşünüyorumdur dediğim ne varsa bir çırpıda suratıma çarptırdı. Bunun için seviyorum Oğuz Atay'ı. Kendimi ne zaman mim çeker bulduysam o zaman Oğuz Atay gelip tek başına mim çekme diyerek meselenin küllüne beni çekiyor. Ona teşekkür ederim. Son hikâyede ise ıssız bir demiryolu imgesi ile okuyucularına seslendiği kısım için ise evet, onun hayatına yetişemediğim için mahcupluk duyuyorum.
"Biz buradayız sevgili yazarım, sen neredesin acaba?"
O istasyona düşsün trenlerimiz.