Bir el uzansın ve ümitsizliğin hayata yaydığı sis dağılsın , bir el doğru zamanda belirsin ve hayat bir sefer daha ve bu kez doğru bir biçimde yaşansın.
Gerçi zaman zaman daha başka kaygıları da olurdu ,fakat Oblomovka halkı bunları çok defa kahramanca bir uyuşuklukla karşılardı;dertler ,başları üzerinde biraz dolaştıktan sonra ,tıpkı bir duvarda konacak yer bulamayan boşuna kanat çırptıktan sonra uzaklaşan kuşlar gibi uçup giderlerdi.