İnsanlar birbirini neden bu kadar kolay yargılıyor?
Kar yağıyor… Kimi camdan izliyor, kimi sokağa çıkıyor, kimi de bir kare paylaşıyor. Hemen ardından aynı cümleler: “Görgüsüzlük”, “Her şeyi story atıyorlar”, “Bunu da mı paylaştın?”
Oysa durup düşünsek; kar yılda kaç kez yağıyor ki? Belki bir, belki iki… İnsan da nadir olanı paylaşmak istiyor. Çünkü paylaşım dediğin şey, insanın sevindiği anı çoğaltma isteğidir.
Evet, bugün story kültürüne mesafeli olanlar olabilir. Hatta ben de eskisi kadar paylaşmayanlardanım. Ama paylaşanları da yadırgamıyorum. Çünkü hikâyenin özü gösteriş değil; “Bak, ben mutlu oldum” deme ihtiyacıdır.
Kar yağmışsa, çocukluk uyanmışsa, iç ısınmışsa… bunu paylaşmak neden bu kadar battı ki?
Belki sorun karı paylaşanlarda değil, sevinci küçümseyen bakışlardadır.
Ve belki de en büyük eksiklik, başkasının mutlu anına tahammül edememektir.
BT