Sıradan bir insanla savaşçı arasındaki en temel fark şudur: Savaşçı her şeyi üstesinden gelinmesi gereken bir öğrenme fırsatı olarak görürken, sıradan insan her şeyi, ya şükredilecek ya da küfredilecek bir şey; olarak görür.
'Diğer insanların yaptıkları şeyler ancak biz izin verirsek bizim ruhumuzu zedeler. Ruhunun zedelenmemesi için savaşçı her durumdan uygun duygusal tavrını alır.'
Yapabilecekleri şeyler yapılmadığı için şimdi bu toplumda, ailelerinde, kendi hayatlarında neler eksik kalıyor, kimse bunun farkında görünmüyor. Yaşam denen şeyin zaman olduğunu, gerçek hazinenin işte bu zaman olduğunu acaba biliyorlar mı?