Acı bir tat kapladı dudaklarımı, unutulmuşluğun acı tadı : eğer rüzgar ayakkabılarımızın hemen ardından bizden kalan son izleri de yok edecekse, neye yarardı yaşamak.
Bundan sonra ne olacağını bilmiyorum. Ama beni neyin mutlu edeceğini biliyorum. Üstelik, onu mutlu edebileceğime de inanıyorum. Hayatımızın bu döneminde, daha büyük bir lütuf isteyebilir miyiz?