İnsanlar kendi kaygıları için hayatta olduklarını sanıyorlarsa da, sadece sevgi sayesinde hayattaydılar, bunu anlamıştım. Sevgiye ulaşan kişi Tanrı'ya ulaşır.
İşin en kötü yanı olayların orada, bulunmayı bekliyor olmaları. Ve siz bunu nasıl yapacağınızı bilemiyorsunuz. Söz konusu olan tahammül edilemeyeni yürekten unutma çabası değil. Mühürlü bir hafıza...Sizi yanıtlamayacak bir şeye yapılan saplantılı bir çağrı...
O halde elimiz telefona uzandığı her seferinde soralım: Neden gizleniyorum ben? Hangi endişeden kaçıyorum? Çok çalışmamı isteyen iyi bir fikirden mi? Üzerinde mesai harcamamı gerektiren çetrefilli bir sorudan mi? Kendimle baş başa kaldığımda ortaya çıkabilecek gerçeklerden mi?