-Siz Türkler, dedi. Ne kadar hastaneden korkan bir milletsiniz. Hastanız ölüm haline geldikten sonra aklınız başınıza geliyor ve ancak o zaman hastanızı hastaneye yatırmak mecburiyeti hissediyorsunuz.
Dünyada hiçbir şey, bende bu feci terk edilmişliğin acısını yaratamazdı. Eskimiş bir iskarpinin bile bu kadar feci bir terk edilmişlik içinde çöplüğe atılması mümkün değildi.
“Birisini görüyorsun, görüyorsun, gördüğünü de çok iyi biliyorsun; hem artık gördüğüne benim de inandığımdan iyice kuşkulanmaya başladın bile; o halde hepsini dürüstçe bana itiraf etsen olmaz mı? O zaman hiç değilse her şeye birlikte katlanır, belki de alnımızın bu garip yazısının bizi nereye getirdiğini, bütün bunların ne anlama geldiğini birlikte öğreniriz.”