Çocuklar ne istediklerini bilmezler. Bütün eğitimciler bu konuda hemfikirdir. Fakat yetişkinlerde bu dünyada çocuklar gibi sendeleyerek dolaşır, onlar gibi nereden gelip nereye gittiklerini bilmezler.
İçimizin rahat ettiği zamanlardaki sakinlik, boyun eğişten geliyor. Böylelikle zindanlarının duvarlarına güzel resimler, iç açıcı manzaralar çizen mahkumlara benziyoruz.
İnsan oğlu nereye gitsen hep aynı. Çoğu, zamanının büyük bir kısmını karnını doyurmak için çalışmakla geçiriyor. Geri kalan birazcık boş zamanlarında da öyle sıkılıyorlar ki, sıkıntıdan kurtulmak için türlü yollar arıyorlar. Ah, şu insanların kaderi!