O insan ki fâni değildir nefsten,
Hevadan, hevesten dünya hâyıhuyundan;
Her lâhza sebepleri cemetmeye kalkışır,
Bundan başka iş göremez.
Ve her kazandığı şeyden gönlü perişan olur;
Ve derece derece her ân bir murada saplanır;
Ya şunu ister, ya bunu, ya onu
Ve şunun, bunun, onun elinde esir kalır.
Arkadaş hizmetini kendine iş edin! Bu hizmeti ederken de, hizmet ettiğini değil, hizmetten ne kastettiğini düşün! Arkadaşına hizmet ederken kastın Allah olmalı; imdadına koştuğun fani değil...
Zünnun (Mısrî)
Anlatıyor:
—Dağlarda bir zenci gördüm. Yanında Allah denildiği zaman yüzü bembeyaz olur, sonra tekrar eski haline dönerdi…
Canevinden kopunca, karayı beyaza çeviren isim...