Temel olarak insanın kendine, hayatın anlamının ne olduğunu sormak yerine, bu sorunun muhatabının kendisi olduğunu anlaması gerekir. Herkes hayat tarafından bir sorguya çekilir ve hayatı sadece kendi hayatıyla kendi sorumluluğuyla cevaplayabilir.
Hayatın hâlâ onu beklediğini ve bir insanın, onun dönüşünü umduğunu ona hatırlatmak gerekiyordu. Peki özgürlükten sonra? Bazı insanlar, onları bekleyen kimse olmadığını gördü. Kampta sadece anılarından cesaret bulduğu insanın artık var olmadığını öğrenen insanım vay haline!