Melekler dedi ki;Ve ey Adem unutma,böyle bir tartıda melek gibi olmak melek olmaktan ağır çeker.Işte o zaman,her halinle değil ama bu halinle,düşmenle değil yükselmenle,esfel-i safilinle değil ahsen-i takviminle,yani insan-ı kămilinle bizden yücesin.
Adem'in hamuruna kötülük koymadı ama kötülüğü taşıyabılecek bir kıvam ekledi.Sonra da bu kıvama bir parça kararsızlık,biraz unutkanlık,epeyce de sabırsızlık ilave etti.
Adem eğri ile doğruyu birbirinden ayırabilsin diye ,Yaratan,aklı yarattı.Lakin bır manası da düğüm olan akıl,kendi kendısiyle sınırlıydı,Kavrayamadığını reddediyordu.Kalbı yarattı.Göğsünün sol yanına bıraktı.Kalp ,aklın çıkmadığı yücelere çıkacaktı.Akıldan daha diri daha parlaktı.
"İnsanlık öldü mü?"dedim
"Yok ,"dedi,"ölmedi,ölmedi ama,bir şeyler oldu,başka bir yerlerde sıkıştı kaldı herhalde?"
"Nerede kaldı acaba?"
"Kuşlar da gitti," dedi.
Sonra hiç konuşmadık.Kuşlar da gitti,kuşlarla birlikte de.....Ne olacak,kuşlar da gitti.