HOPE
@BirHOPE
10 okur puanı
Şubat 2024 tarihinde katıldı
Puan vermedi·384 syf.·
2026 47. kitabı
Reklam
Tek bildiğim, buraya kadar ölmeden geldiğimize göre vazgeçmeden önce elimizden geleni yapmamız gerektiğiydi.
Fârâbi de erdemli insan anlatırken,hakiki mutluluğun başkalarının övgüsünde değil, insanın kendi aklı ve ruhunun kemalinde bulunduğunu belirtir. Ona göre insan, içsel bir ahlaki olgunluğa ulaşmadıkça başkalarıın söyledikleriyle tatmin omaya makkûmdur.
Şayet bir ilişkide sürekli veren taraf sizseniz, yaptığınız iyilikler hep "bedelsiz" kalıyorsa, yani siz on adım atarken karşı taraf yerinden kıpırdamıyorsa, bu iyilik size olumsuzluk olarak geri dönecektir. Karşılığını sevgi, değer ve özen olarak almadığınız her
fedakârlık, zamanla içinizde birikir, tortu yapar ve sizi zehirleyen bir "beklenti hastalığına" dönüşür. "Ben onun için saçımı süpürge ettim, o benim için kılını kıpırdatmadı" cümlesi, işte bu dengesizliğin çığlığıdır. Beklenti büyüdükçe ruh hastalanır. O yüzden
ilişkilerinizde "hayr kurumu" gibi davranmayı bırakın. Dostluk ve sevgi karşılıklı bir pinpon oyunu gibidir, top bir o tarafa, bir bu tarafa gitmelidir. Topu attiğınz haldee geri gelmiyorsa oyunu durdurun. Çünkü tek başına duvara karşı oynamak ilişki değil, yalnızlıktır ayrca kendi kul hakkınızdır.
"Kim olduğunu çok fazla kafana
takıyorsun. Sen kendin ol yeter, eninde sonunda bulursun kişiliğini."
Reklam