Deniz Doğan
@Birdamladeniz
Yaşam dediğin çaba mıydı, özveri miydi?
Yoksa yüce dağlardan gelen göçük sesleri miydi?
5 okur puanı
Kasım 2025 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Bu aralar sana bakınca denizi düşünüyorum.
Durup dururken değil.
Hani iskelede oturursun da, su çekiliyormuş gibi gelir insana. Kimse fark etmez. Martılar bağırır, balıkçılar ağlarını toplar, çocuklar koşar.
Ama sen bilirsin.
Deniz biraz daha uzaklaşmıştır kıyıdan.
Sen de öyle.
Hâlâ buradasın. Gülüyorsun. Konuşuyorsun. Bana ismimle sesleniyorsun.
Fakat aramızda, gözle görülmeyen bir mesafe büyüyor.
İnsan bazı ayrılıkları yaşayamaz. Sadece sezer.
Bir ağacın gölgesinin akşamüstü uzaması gibi, bir vapurun yavaş yavaş küçülmesi gibi.
Bilmiyorum.
Belki de hiçbir yere gitmeyeceksin.
Ama nedense, sana her baktığımda, uzaktan geçen bir gemiye el sallıyormuşum gibi geliyor.
Bu kadar büyük bir yere koyma beni, dedin sevgilim. Oysa boğazımda ki en büyük ukdenin sebebiydin.
Gece NabzıŞiir
Gece olunca herkes evine dönüyor da
Ben sanki biraz geride kalıyorum.
Bir ışık sönüyor mesela
Ve içimden tuhaf bir ses geçiyor:
“Ya bir gün benimkisi de böyle olursa?”
İnsan ölümü düşününce
En çok yarım kalan şeylerden korkuyor.
Masada unutulan çaydan,
Birine söylenmeyen cümleden,
Bir daha görülemeyecek bir yüzden.
Ben mezarlardan değil,
Bir sabaha hiç uyanamamaktan korkuyorum.
Çünkü dünya çok alışkanlık yapıyor insana.
Bir pencereyi açmak,
Sokaktan ses gelmesi,
Durduk yere acıkmak bile
Yaşamak için sebep gibi geliyor sonra.
Sana ait ihtimallerŞiir
Sana küsemiyorum.
Çünkü bazı insanlar
geç kalmış bir tren gibi giriyor insanın hayatına.
Ve ben seni düşününce
ne tuhaftır ki garipleşiyorum
Mesela bütün yollar
biraz eksik bitiyor.
İnsan bazen birine değil,
onunla yaşayamadığı günlere özlem duyuyormuş.
Şimdi hangi şehirden geçsem
sanki bir köşede sen varsın.
Ama yaklaşınca
geriye tek rüzgar kalıyor.
Sana ulaşamamak değil bu aslında.
Daha kötüsü
Sana ait ihtimallerle yaşamak.