"Hayatta bazen düşebiliriz. Canımız acıyabilir, dizlerimiz kanayabilir. Ama önemli olan o an çektiğin acı değil, acıya rağmen düştüğün yerden kalkmandır. Ayağa kalkmayı başarırsak diğer tüm sıkıntıların üstesinden gelebiliriz. O yüzden düştüğünde ilk işin ağlamak olmasın.
"Ellerini tutarsam..." dediğimde elimi sıkıp cümlemi kendisi tamamladı.
"Düşmene izin vermem"
"Biliyorum" dedim sessizce. "Bu yüzden elimi hiç bırakma olur mu?"
Oğlum göğsüme sokulup "Ya kaybedersem?" diye sordu.
"Kazanmak zorunda olduğunu mu düşünüyorsun?"
"Hayır ama kaybetmek istemiyorum"
"Kimse kaybetmek istemez. Ama kazanmak için elinden geleni yaptığın sürece gerisi önemli değil. Hayatta bazen kaybedebiliriz. Önemli olan inancımızı kaybetmeyip tekrar tekrar denemek"