Gece oldu mu şehir sessizleşiyor da insanın kafasındakiler susmayı bilmiyor, yaşanmışlıkları anıyor kendi içini kendi yakıyor. İnsan geçmişi düşünmeden edemiyor, tek tek hesaplıyor yapbozun uyuşan parçalarını, önce seviniyor bu küçük oyunu oynarken fakat oyun bitip resmin tamamını görünce kafasına dank ediyor, kalbi kırılıyor kendine kızıyor nasıl göremedim gözümün önündeki gerçekleri diye, gece oldu mu insan garip bir hâl alıyor doğrusu :)
Her düşündüğüm vakit tekrarlıyorum, niçin bunca vakit düşlerimde yaşıyorsun, azad et beni, seni düşünmek bana ızdırap vermekten başka işe yaramıyor, yoksa sen düşümün bana oynadığı bir oyun musun?
Cansu
@bbunny
·
Kendi kendini azarladı. "Allah aşkına, kes artık! Bırak onu düşünmeyi! Aç gözlerini! Bak! Karşında koca bir dünya var!"
Nedir bu insanı alev alev yakan, hiç bitmeyecekmiş hissiyle çaresizliğe sürükleyen, nedir bu aşk denen illet, nedir ki insanı acizliğiyle yerle bir eden. Boğazda düğüm düğüm, hayallerde hüzün, anıları omuzlarda yük eden.
Sevilirken bir ordu ile savaşacak güce sahipken sevilmemek ayağa kalkamayacak kadar güçsüzlüğe itiyor. Aşk insanı önce doğurup sonra öldürüyor sevgilim.