Mehmet Pekmezci Çınar’ın Son Düşüşü ||
Yeryüzü, “Her şey çocuklarımız için” sloganının ardına sığındıktan sonra onlara daha kötü bir gelecekten başka bir şey bırakmadan bu dünyadan göçüp gidecek olan insan çöplüğüne doğru evrilmekteydi.
Çınar ve arkadaşları miselyum sayesinde bu gidişe “bir dur” demek için çabalasalar da gövdelerinin içinde kopan fırtına ne yazık ki yaprakları gibi olmayan dillerinden dökülsün isterlerdi ama olmadı. İnsanoğlunun karşısında duramayacaklarını anlamışlardı. Çünkü sürekli yapılan iyiliğin bir süre sonra insanlar tarafından yoksayıldığını, sıradan görüldüğünü acı da olsa tecrübe etmişlerdi.
1920’lerde Ege’nin sakin bir kasabasında doğan yüz yıllık bir çınar ağacının, dünyanın acımasız değişimine tanıklık eden sıradışı öyküsünü okumak oldukça etkileyiciydi. Muhakkak okunmasını istediğim farkındalık yaratan kitaplardan oldu.
“Hiçbir ağacın kesilmediği yemyeşil bir dünyada bir gün yeniden görüşmek üzere…”