Elif
@Birrelifmiktari
Hedonist bir dönemde çok da çabalamaya, sabretmeye ve beklemeye gerek duymadan dopamin kaynaklarına erişebiliyoruz (dizier, şekerli yiyecekler ve abur cuburlar, sosyal medya, mobil oyunlar vb).
Peki bu kadar fazla dopamin kaynağına, böylesine kolay ulaşabilmek dopamin seviyemizi gerçekten yükseltir mi? Hayır! Yazar bunu şu şekilde açıklıyor:
"Bazı şeylerin güzelliğini anlamak için beklemek şart. Biz buna özlemek diyoruz. Eğer özlem oluşması için fırsatlar yaratmazsak sürekli tüketen ama asla doymayan garip bir paradoks içine düşmemiz kaçınılmaz."
Yazar, dopamin kaynaklarını kontrollü ve idareli kullanarak, dopamin israfı yapmayarak dopamini dalından yemeyi tarif ediyor.
Yazar kitabı bitirirken kurduğu bu cümle ile bir nevi tüm kitabı da özetlemiş aslında.
"Haz bağımlılığından, kronik tatminsizlikten, uydurma ihtiyaçların peşinde sürekli koşup tükenmekten ve bir şeyleri eksik ya da yanlış yapıyormuş hissinden kurtulmak için "şimdi" tam vakti. Hadi kalk bi dopamin demle ve organik mutluluğun tadını çıkar."
Kesinlikle tavsiye ederim.
Kesinlikle okunulması gereken bir kitap.
Kısaca başkalarının kontrolü altındaki mutluluktansa hayatın doğal akışı içerisindeki acının dahi kıymetli olduğu mesajı veriliyor.
Son model cihazlar, kıyafetler, taksikopterler, lüks daireler, sağlıklı bedenler ve ciltler... ama tüm bu 'imkanların' bedeli üst bir aklın kuklası olmak.
Tek eşliliğe, anne-baba-aile kavramına, edebiyata, duygulara, yas tutmaya dahi karşı bir sistem.
Kitapta birden fazla terapist ve hastanın terapötik ilişkisi üzerinden psikoterapiye dair etik meselelere değiniliyor. Terapistlerin dürüstlük, profesyonel sınırlar, ekonomik çıkarlar ve cinsel arzularıyla etik kurallar arasındaki gel gitleri okuyucuya sunuluyor. Kitap ilerledikçe, karakterlerin içsel yolculukları ve dış dünyadaki etkileşimleri daha sürükleyici bir hal alıyor. Okuma listenizde varsa bi an önce başlamalı; eğer listenizde yoksa eklemeyi düşünmelisiniz.
Ayrılık ve ölüm üzerine
İkinci kere okuduğum benim için çok manidar bir kitap. Her insanın mutlak surette yaşadığı ayrılık ve mutlak surette yaşayacağı ölüme (yakınlarının ve en nihayetinde kendi ölümü) karşı nasıl yaklaşmalıyız?
Varoluşsal bir yolculuk tadında olan bu kitapta farklı renklerle isimlendirilmiş farklı karakterlerin, farklı hayatların aynı temel acılar etrafında toplandığını görüyoruz.
Giderken Bana Bir Şeyler Söyle, ayrılıklar ve kayıplar karşısında insan ruhunun girmiş olduğu anlam arayışını anlatıyor. Genellikle kaçındığımız ölüm ve ayrılık gibi konularla yüzleşmek isteyen, kendi iç dünyasına yolculuk yapmak isteyen okurlar için tavsiye edilebilecek psikolojik ve felsefi bir eser.
Öncelikle çok da aşina olmadığımız Osmanlıca kökenli olan “başı sınuk” ifadesinden bahsetmek istiyorum. Kederli, iç dünyasında sıkıntı yaşayan kişiler için kullanılan bu ifade kitapta da melankoli ve depresyonu ifade ediyor. Kemal Sayar’ın o kadar nahif, okuyucunun yüreğine dokunan bir dili var ki, böyle bir ifadeyi tercih etmiş olması da bunu bizlere gösteriyor.
Modern insanın ruhsal sıkıntılarını anlatan bu kitapta herkes kendinden ve yaralarından bir parça bulacaktır. Kişilerin yüreğindeki acılara dokunmakla beraber çözüm için bizleri biraz daha özümüze, geleneklerimize, ilişkilerimize döndüren seçenekler de sunmaktadır. Zaman zaman tasavvufi ögelere değinerek insan ruhunun iyilik hali için manevi ve İmani değerleri vurgulaması da ayrıca kıymetlidir.
