Yine bir seher vakti kuşlara benzetiyorum kendimi.
Sesimi tüm gök yüzü duyuyor,
Ama kimse ne dediğimi anlamıyor.
Allah'tan başka.
Sonra konuşamıyorum,
Dilim suskun,
Gönlümse yaralı.
Gözyaşlarım toprağı suluyor.
Belki topraktan yeşerecek bir fidan sesimi tüm gökyüzüne iletir diye.
Müslümanın derdi çok olur
Derlerdi de inanmazdım.
Öyleymiş meğer.
GECE
Bugün bayramın ikinci günü birçok kişi ailelerini ziyarete gitti ve gidecekler birkaç gün daha, ama ailesi olmayan birçok insan var, ya da ailesi olup da yok sayılanlar da var. Kalplerindeki o boşluk belkide hiçbir zaman dolmayacak kimbilir belkide dolacak o boşluk. Ben yoksayılanlardanım:/
Ölüm.
Başına gelmediği sürece çok basit bir kelime.
Benim başıma gelmedi. Ama arkadaşımın annesi kanser hastası ve şuanda yoğun bakımda durumu kritik. Aradım arkadaşımı,
Sesinde öyle bir çaresizlik vardı ki
Ağlıyordu içli içli, elinden hiçbir şey gelmiyordu. Sadece dua et dedim, isyan etme dedim.
Zamanın kıymetini bilmek gerek.
Yoksa geri dönemeyeceğimiz zamanlar var.
Çoğumuz ailelerimize isyan ediyoruz.
Bende dahil. Bugün fark ettim ki
En azından ailem var.
Bazı insanların o bile yok.
Belki son bakışımız olacak, son gülüşümüz,
Son kavgamız, son küslüğümüz.
Kimse yarının ne getireceğini bilmiyoruz.
Birgün çekip gidicez herşeyden, herkesten.
Kısaca kıymet bilmek gerek.