İçerideki ben, sınır hattının dışında olanları kabullenemedi, unutmak istedi ama dünyada kötülük devam ettikçe sınır hattım hiç iyileşemedi. Duyduğum her yeni kötülükle içimdeki üzüntü depreşti. Zaten ninem o zaman söylemisti, ‘senin hastalığın dışta değil içte evlat. Beden toprağını dışarıdan sulamakla, içindeki yangın sönecek gibi degil. İçinde kirleneni ancak sen temizleyip şifalandırabilirsin.’ Haklıydı. Kötülükten öyle nefret etmiştim ki insana dair inancım kirlenmişti...