Halbuki insanın bir dimağı vardır ki yemek, yatmak, eğlenmek gibi şeylerle alakadar olmayan bir takım ihtiyaçlar taşır. Kendine yakın bir arkadaş arar. Kendisine yardım edecek diğer bir insan ister ve bunun mumkun olabilmesi için yardım isteyen diğer insanlara yardıma hazır bulunur. Sonra muhakak sevilmek ister bunun içinde başkalarını sever.
İnsanların hemen hepsi hayatı karin doyurmak ve lalettayin biriyle yatmaktan ibaret farz ederler. Halbuki bu takdirde insanın diğer hayvanlardan ne farkı vardır, onların dimağları da karınlarını doyurmak ve kendilerine bir es bulmak hususunda kafi derecede hizmet görüyor , ancak bunlar i düşünmek, onlardan hiç ayrı olmamak demektir.
Mamafih neşe insanın içinde bunduktan sonra hayat onu ne kadar meydane çıkarmaktan men etse, ne kadar boğmaya çalışsa yine ilk fırsatta kendini gösterir .