Kendi merkezi etrafında her gün biraz daha süratle dönmekten başka bir şey yapmayan insan, atlıkarıncada gözlerini kapayan çocuğun kilometrelerce uzaklara gitmesi hayaline benzer bir ilerleme vehmi içindedir.
Ben eminim. Çünkü Matmazel Noraliya'nın koltuğu vardır. Bu, bir isyanın ve insan düşüncesi kadar yeni bir aydınlığın sembolüdür. Aranırsa, dünyanın başka bir köşesinde böyle gizli azizler hala bulunur. Noraliya'nın defterinde, şimdi cümlelerini aynen hatırlayamadığım ve kime ait olduğunu da unuttuğum söze inanıyorum. Şöyle bir şeydi. "Bu dünyada kendisini iyiliğe ve güzelliğe veren bir tek kişi de kalsa, evler , memleketler ve insanlar yine bahtiyar olurlar."