moonlight07
@Black20
Yargılarımı şekillendirme gücüne sahip olmayan herhangi bir şey hakkında fikir sahibi olmama ve bunun zihnimi bulandırmasına izin vermeme gücüne sahibim.
Dürüst olmak gerekirse yaptıkları hiçbir şey için kimseye kızgın değilim. Bana kendilerini gösterdiler. Bu yol ayrımına ihtiyacım vardı.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Amacını aştı bazı ziyaretler ve saygısızlığa karşı geçit vermeyen uzak bir mesafe seçmek zorunda kaldım. Çünkü ben her şeye rağmen sizinle aynı kefeye koyamadım kendimi, istesemde aşamadım haddimi.
"Bu dünyaya "beklenti" olmaya gelmedim. Bu dünyaya başkası olmaya, ezberlere uyumaya, hep aynı şarkıyı duymaya gelmedim. Benim bir yolum var. Birine yamaç, diğerine yokuş. Bazen sonsuz aydınlık bazen zifiri karanlık. Yürüdüğüm, koştuğum, durduğum, duyduğum, baktığım o yol. Cesur adımlarımı izlediğim, korkutan uçurumlarımı fark ettiğim, taşlara takılıp düştüğüm, "Haydi" deyip kalktığım o yol! Yanlış adreslere de uğradığım, kendim keşfettiğim ya da sevdiğim ayak izlerini takip ettiğim o yol. Gerçeğiyle yüzleşince bazen yoran, hayali hep güzel olan o yol. Yürüdükçe geldiğim kaynağı dönüştüren, gittiğim hedefi değiştiren o yol. İşte o yoldan yürüyorum ben. Yolum açık olsun."
Herhangi bir şeyin özensizliğini, hoyratça oluşunu sevmiyorum. bakışın, aşkın, sevmenin, dostluğun, dokunuşun, geçişin, kelimenin, anlamın, konuşmanın, küsmenin bir inceliği olmalı.