Aslında gerillanın cihadı böyleydi işte.Biz okuduğumuz kitaplarda bunları görmüyorduk. Hep operasyon,hep çatışma, cihadın güzel yönleri anlatıldığından gençler olarak biz cihadı böyle sanıyorduk.Oysa cihat her şeyden önce kardeşe sabretmekti. Sebebini bilmesen de emre itaat etmekti. Günlerce kar üstünde, yağmur altında bekleyip eli boş dönmekti. Aylarca tek mermi atmadan oradan oraya savrulmak ve buna dayanmaktı. Ama en önemlisi bu anlarda hep kardeşine sabretmekti. Çünkü insanın psikolojisi her an değişiyor, beklentileri oluşmadığında sinirleri bozuluyordu. Belki açlık, soğuk bunlar o kadar önemli değildi ama sabretmek en önemlisiydi.