Ece
@Bloodofred
18 okur puanı
Ağustos 2024 tarihinde katıldı
İstisnasız her geçen yıl kayıp verir olduk. O kadar bencilce ki giden her insandan, bize ait parçanın yasıyla bahseder olduk. Hiç susmadan, durmadan konuşan onca ses arasından, bir teşekkürü, bir merhabayı yoksayan anlamsız, doyumsuz hurafelerce hırpalandık. Geçmişi anarken yönümüzü toprağa değil, göğe diker olduk, oysa gökyüzü geçmiş değil, gelecekti, son kalan umuttu ve o sıradanlaştıkça biz de aşina birer portre olup çıktık...
Reklam
Kendimizi senarist sandığımız bu dünyada, zamanın çoğunda, sadece birer oyuncuyuz. Senaryo zaten yazılmış...
Verilen onca sözden geriye, yalnız izlenecek filmler, yalnız tutulacak yeminler kalıyor. İnsan kendiyle doğuyor ve kendiyle ölüyor, gelen değil de giden var daha çok onlar da bize yalnızca bizi bırakıyor, yalnız bırakıyor, bir kalıyor insan, eninde sonunda ait olduğu tek yere, yansımasına varabilmek için, gereğinden fazla yalancı yansımayla düşlüyor kendi hayalini...
Bir rüyanın gerçekliğini sorgulamak ne haddimize olmuş, gündüz olan kabuslardan geceye sığınan bedenleri hayal kırıklığına uğratan kayan yıldızlar, gündüzün gelişine karşın bize isyan ediyor gibiler...
Reklam