Bloom
@Bloom95
Yetişkin oğluma
Sürekli meşguldüm o kadar sene,
Seninle doyasıya oynayamadım.
Sen beni çagırdın gel oyna diye,
Ben bir türlü zaman ayıramadım.
Giydirdim, doyurdum, seni kolladım,
Sadece bunları yeterli sandım,
Bana oyuncağını getirdiğinde,
Ben seni çoğu kez, başımdam savdım.
Yatağa yatırır seni okşardım,
Sen uyur uyumaz hemen çıkardım.
Şimdi o günleri çok özlüyorum,
Keşke bir dakika fazla kalsaydım.
Hayat ne kadar kısa, yıllar ne çabuk.
Ne zaman büyüdü bu küçük çocuk,
Ona dokunmak için uzandıgımda
Ellerim boş kalır, yüreğim buruk.
Artık ne resimler, ne de oyunlar,
Ne "iyi geceler", ne sarılmalar,
Hepsi çok geride, ulaşmak zor,
Yaşanmadı sanki o güzel yıllar.
Artık hiç işim yok, yapayalnızım.
Günlerim çok uzun, üstelik bomboş
Keşke isteklerini bir bir yapsaydım
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
İletişim durumlarında, karşıdakinin gösterdiği sosyal dış dünyayı görürüz; gösterilen o yüz'ü mesaj olarak alırız. Ama, gösterilen o sosyal yüz 'ün arkasında, gerçekte bir öznel iç dünya vardır ve mesajın gerçek anlamı bu iç dünyada oluşur. Gösterdiğimiz yüzler, içinde bulunduğumuz 'sosyal ortama münasip' yüzlerdir. Aksi halde o ortamda bulunan kişiler bize, 'münasebetsiz biri' olarak bakarlar. Münasebetsiz biri olarak görülmemek için iç dünyamızdaki mesajları , içinde bulunduğumuz sosyal ortama uygun/münasip hale getirir ve öyle iletişim kurarız.
Yaşamın Yankısı hikayesi....
İnsanların yaşamı tesadüfler sonucu oluşmaz; insanların yaşamı onların davranışlarının yansımasından başka birşey değildir.
"Yazarı belli değil "