Aydın
@Bluedream34
Şu anda okuduğu kitaplar
Sabah olduğunu hatırlattı martıların çığlıkları. Yeni bir güne bende böyle uyanabilsem, çığlık çığlığa...
Yaşıyorum ama bomboş,bana bir dost lazım. Gidiyorum ama nafile, bana bir yol lazım.
Neredeyim....?
İçinde bulunduğum dünyanın bana gelecekte ne getireceğini kestiremiyorum. Her gün yeni bir başlangıç ile kalkıp, yeni umutlar edinerek yaşamaya çalışıyorum. Bu da şey gibi duruyor, bir yarasanın 🦇 baş aşşağıya doğru uyuya kalması gibi. Değişen zaman bir çok şeyi değiştirmeye başladı bile insanlar değişiyor, yeni doğmuş çocuklar büyüme evresinde olan çocuklar, gençlik evresini tamamlamaya can atanlar. 30'na gelmiş insanlar, 40'nda hiç bir his hissetmeyen insanlar. Belki de diyorum bunların hepsi geleceğimizin yok oluşunu izletiyor bize. Kıyamet günü gibi. Hayatında evlenmek istediğin kişiden aldığın tepkiler arkadaşlarından aldığın tepkiler, ailenden aldığın tepkiler her şey değişiyor. Bu değişimin içinde ben de var mıyım bilmiyorum. Ama yazarken düşünüyorumda hep aynıydım. Hala geçmişte çocukken mutlu olduğum nasıl davranış sergilediğim günler aklıma geliyor. Sanırım özümü kaybetmedim. Bu gurur verici. Öte yandan çok tüketici varlıklar arasında bende varım. Şimdi ne yapmalı peki? Yarın yine aynı şeyleri mi düşünmeliyim? Hayatımı idam ettireceğim varlıkla ne zaman evleneceğim?