İnsanlara karşı duyduğum şüphe, kin derecesine çıktı. Bana yaklaşmak isteyenlerden kaçtım. Kendime en yakın bulduğum veya bulacağımı zannettiğim insanlardan en çok korkuyordum. "O bile böyle yaptıktan sonra diyordum!.."
Meğerse hiçbir şeye hakkım yokmuş benim.Kırılmaya, konuşmaya,ilgi görmeye, anlatmaya, ağlamaya, düşmeye, sevmeye ve sevilmeye.Hayatımda ki herkes bana bir parça yaslanırmış ama benim yorulmam bile suçmuş.
Bir insanın sana verdiği mutsuzluktan kurtulmak istiyorsan, ona verdiğin değeri azaltacaksın der eskiler.
Çünkü senin için mücadele etmeyen insan, senin gitmeni bekliyordur..Ve bizde biliyorduk ki gösterilmeyen hiçbir sevgi gerçek değildi...