Panter bana üzülmemem gerektiğini söyledi. Konuşması anneme benziyordu. Annem dilsizdi.
Onlar bana utanç noktasına kadar işkence ediyorlardı; onlar beni kasılma durumlarına kadar sürüklüyorlardı ve... Sonunda onlardan dolayı hasta oldum! Ah ne kadar da kötü hasta oldum!
Bundan dolayı, ben sadece kötü değil aynı zamanda serçeleri boşu boşuna korkutan ve bundan keyif alan, hayata küsmüş bir adamdım.
Yine onu seviyorum ama gelmemesine çok aldırış etmiyorum.
Aşk nedir, diye düşünmüyorum. Galiba Stendhal, insanların en mühim, en büyük icadı diyor. Zaman zaman herkes bir şeye benzetmiş. Üstüne ciltlerle kitap yazılmış. Halledilmiş bir mesele değil. Var mı yok mu o da meçhul.
Sayfa 53