Ruhsallığımızı kazanacak başka yollar bulmadıkça partnere İsa Mesih vizyonu yükler ve yüceltiriz. Hemen ardından onu çarmıha gerip sonra da öldü ve göğe çıkmadı diye doğru kişi olmamakla itham ederiz. Karşımızdaki insan üç beş damla kan ve binbir endişeden ibaret oysa…
Bizi yaşatan yaralarımızdır. İyileşince ölürüz. Ölüm bu yüzden nihai tamlıktır. Yaranın iyileşmeye açıklığı hayatın omurgasıdır.
Kırılmayı arzulamak değil, kırılmamak için kendini çelik kılarak, katılaşarak kendi kendimizin imhacısına dönüşmek yerine esnek kalmayı savunuyorum. Ezilmemek için bir eziciye, kıyılmamak için bir kıyıcıya dönüşmek yerine daha üst ve göksel bir hesaba inanarak çiçek yanımızdan feragat etmemeyi savunuyorum. Daima teyakkuzda, direnir ve savaşır gibi yaşamak yerine akar gibi yaşamayı savunuyorum.
Kendi değerinden emin olanlar insan ilişkilerinde daha teklifsiz, daha hesap kitapsız, daha cömert, daha alttan alan, daha istedikleri gibi davranan bir tavır içinde oluyorlar.
Melankoli gülmenin ve eğlenmenin kutsandığı bu çağda kahkahanın hoyrat çarkına sokulmuş bir çomaktır artık.