Şevval Yılmaz
@Bokboceki
5 okur puanı
Mart 2026 tarihinde katıldı
Ya ciddi manada sıkıcı akıcısız ve hiçbişey anlatmayan bi kitaptı. Büyük umutlarım vardı aslında ama bommmboştu gerçekten
Emma o kadar yorucu bi karakterki ki oda baş karakter yani. Diğer karakter ilişkilerini tiplerini siz düşünün. Alacak verecek meseleleri uzun uzun anlatılmış nere olduklaro hakkında en ufak fikrim olmayan şehirler uzun uzun betimlenmiş...Akmıyodu yani.
Karakterlerin hepsi çıkarcıydı hiç kimse birbirini ciddi manada sevmiyodu ya hiç kimse. Bi ara dedimki leonla emma gerçekten seviyolar onlarınkide balon çıktı soğudular hemen
Belki çıkarcı olmayam tek kişi charlestı o da fazla aptal olmasındandı sanırım
BU KİTAP BENİ ÇOK SİNİRLENDİRDİ.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Öncelikle kitabın genel olarak akıcı olmasına rağmen, son 35 sayfa, yani sonsöz ve son anılar olarak belirtilen kısmı ve o kısımdan önceki son 50 sayfa civarını okurken sıkıldım. Çok fazla betimleme ve gereksiz kelime varmış gibi geldi gözüme, uyumadan önce okumuş olmamın da etkisi olabilir tabii.
Şimdiii küçük bi karakter yorumlaması çünkü okuldayım ve bol bol zamanım var ve sıkıldım.
İlk en sevdiklerimden bahsetmek istiyorum biraz. İhmenev bana çok sıcak geldi niyeyse. Seksenlerdeki fehmi baba gibi hissettirdi. Kızını içten içe çok sevmesi ama bir türlü affedememesi, gururuna yedirememesi çok tatlı geldi bana. Zaten sonrasında barıştılar.
Nelliyide sevdim denilebilir ama bazen çok yorucu oluyodu ve yorucu karakterleri okumakta zorlanıuorum. Ama elinde olan bişey değil tabi çok yaralanmış napsın
Açıkçası bunlar haricinde çok sevilcek biri gelmiyo aklıma. Kitabın ivan petroviçin ağzından yazılmasına rağmen çok pasif bi karakterdi bence yokluğu varlığı birdi ama onuda sevdim diyebilirim. Nataşaya duyduğu aşka rağmen kendini dizginlemesi ve kötü düşüncelere kapılmaması, ona her zaman bir abi gibi yaklaşması, hep affetmesi ve iyiliğini istemesi çok yüce hareketlerdi bence. Romanın en saf yürekli karakteri diyebilirim sadece dediğim gibi çok pasif kaldı.
Nataşa ve alyoşa başka bi mesele hayatımda daha yorucu toksik bi ilişki okumamıştım sanırım. Alyoşa çevresi tarafından bebek gibi görülüp şımartıldığı için iradesini zorlamıyo, ne eserse onu yapıyo ve anında pişman olup nataşayı üzdüğü için ağlıyo. Bi evlenme kararı alıyolar bi diyolarki sen katyanın yanında daha mutlu olursun. Çok toksikti zaten onlardan olmicağı belliydi.
Açıkçası ben alyoşayla katyanın olmasını daha doğru buldum çünkü alyoşa gerçekten katyayı daha samimi seviyodu, elinde olmadan seviyodu
Büyük bi beklentim vardı kitaptan ilk okuyuşumda birinci bölüm bitmeden yarım bırakmıştım
Tekrar başladığımda ilk bölüm güzel geldi ve sonu diğer bölümlerin aksine bir yere varıyodu özellikle kaçakçılık hikayelerinin anlatıldığı bölüme nazaran çok güzeldi ilk bölüm
Kaçakçılık kısmı işkence gibiydi sürekli nerden geldiği belli olmayan karakterler bir ilişki içindeydi ki yaşar kemalle kaçakçılığın alakasını anlayana kadar canım çıktı o kısımda kopukluk oldu zaten
O bölümden sonrası yine biraz daha iyiydi özellikle erzurum ve amasyadaki afet bölümlerini okumak güzeldi
Doğunun o zamanki berbat durumunu anlamak açısından okunabilir ama okurken keyif almadım açıkçası ve hiçbir yere varmaması hoşuma gitmedi
Yinede balımla okumak çok güzeldi
4/10
