cold*
@Boktan
Reklam
''Yalnız yaşar, yalnız ölürüz, gerisi bir illüzyon''
~ The Art of Getting By ~
İki arkadaş vardı. Birisi uzun boylu ,temiz yüzlü, zayıf, arkasından kamburu çıkmış. Diğeri balık gözlü, kısa boylu, sarı kırçıl saçlı. Balık gözlü olan huzursuz, öfkeli, yalnız, kendi tabiriyle lüzumsuz bir adamdı. Şehrin sokaklarını yürüyerek gezerdi, sabahtan akşama kadar. Arardı, yaşamın anlamını arardı. Hayatı boyunca bulamayacağı huzuru arardı. Herkesi tanırdı; entelektüelinden, hayat kadınlarına kadar.. Şehri sanki o doğurmuştu. Tüm insanları içinden, hayal dünyasından çıkartmıştı.. Kimsenin yanında çok uzun süre vakit geçiremezdi hayatına giren kadınlar dahil, muhakkak bir huzursuzluk çıkartırdı ya da canı sıkılır kaçardı.
Balık gözlü adamın huzur bulduğu, uzun zaman vakit geçirmeyi sevdiği tek yer bu uzun boylu arkadaşının yanıydı. Otururlar bira içerler, balık gözlü adam uzun boyluya şiirler okuturdu. Bazen gücendirirdi uzun boylu adamı ama bu gücenme çok uzun sürmez, kısa sürede muhabbetlerine kaldıkları yerden devam ederlerdi. İkisi de aynıydı çünkü. Kendi sanat anlayışlarından ötürü çok sert tepkiler görmüşlerdi. Onlara göre dönemlerinin sanat çevresi yapmacıktı vıcık vıcıktı. Hayatın anlamı dünyanın içinde, sokaklarda, denizde martılarda, küçük insanlardaydı.
Balık gözlü adam büyük şehirden uzun zamandır kaçmış adadan çıkmaz olmuştu. Balıkçı kahvelerinde vakit geçiriyor, balığa çıkıyor, bir kayanın üzerinden dünyayı izliyordu. Bir gün şehirden bir arkadaşı geldi, apar topar aldı vapura bindirdi. Uzun boylu arkadaşına bir şey olduğu kanısındaydı balık gözlü adam. Ne olduğunu sordu arkadaşına, dün akşam kaybettik cevabının alınca yıkıldı adeta. Güverteye çıktı, “Ulan Azrail! Ciğerinin yarısı çürümüş, sirozlu 44 yaşında Sait Faik’ı bırakırsın da gider 36 yaşındaki Orhan Veli’yi alırsın. Adaletin var mı lan senin??” dedi.
Şehre indiler. Orhan Veli’nin
Reklam