“İnsanlar bir yığın acayip şey söylüyorlar. Bazen, koyunlarla birlikte yaşamak çok daha iyi, konuşmaz koyunlar, yiyecek ve su aramaktan başka bir şey yapmazlar. Ya da kitaplar,dinlemek isterseniz size ilginç öyküler anlatır kitaplar. Ama insanlarla konuşurken durum başka, öylesine tuhaf şeyler söylerler ki, konuşmayı nasıl sürdüreceğinizi bilemezsiniz.”
Kitap akıcı ve etkileyici. Victor Hugo idamı öyle bir kaleme almış ki sanki ölen kişi ile aynı korkuyu, stresi,duygu karmaşasını içten içe yaşıyorsunuz. Empati duygusunu kurup bizzat ana karakter ile giyotin sehpasının soğukluğunu iliklerinize kadar hissedebileceğiniz ve ölümü beklemenin ne olduğunu hepimize yaşatacak güzel bir eser.
Yazar 26 yaşında şahit olduğu bir idam üzerine bu eseri yazmıştır. İdam cezasının yasal olduğu dönemlerde buna karşı olan yazarın ele aldığı eser.
İşlenilen suç ne olursa olsun bedeli bir insanın hayatı ile ödenmemelidir.
Ölüm kararı verilene kadar,soluk aldığımı,hareket ettiğimi,diğer insanlarla aynı ortamda yaşadığımı hissetmiştim;şimdi dünyayla aramda bir sınır olduğunu kesin bir şekilde kavrıyordum.