Ömer
@BookWanderer
119 okur puanı
Haziran 2025 tarihinde katıldı
Ömer
, bir kitap okuduPuan vermedi·210 syf.·
4 günde okudu
·Okunma: 08 Eylül 2025 15:42
·2025 1141. kitabı
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Her şeye rağmen yaşamak...
Remarque’ın “Yaşamak Zamanı Ölmek Zamanı” romanını bitirdiğimde, içimde garip bir sessizlik kaldı. Sanki bir süreliğine kendi hayatımın gürültüsünden uzaklaşıp, başka bir dönemin, başka insanların acılarına, umutlarına, korkularına misafir olmuştum. Kitabı okurken hissettiğim en güçlü duygu, bir insanın ne kadar az umutla bile hayata tutunabildiği; hatta bazen umut kırıntılarının bile bir yaşam nedeni olabildiğiydi. Savaşın ve yıkımın ortasında, herkesin sadece kendi derdine düştüğü bir dünyada, insanın içindeki yaşama isteği öyle güçlü ki, bir parça sıcaklık, bir dost gülümsemesi, bir anlık huzur bile paha biçilemez hale geliyor.
Romanın karakterleri, sanki birer hayalet gibi, kendi yalnızlıklarının ve korkularının içinde savruluyorlar. Herkesin derdi kendine, kimse kimseyi tam olarak anlamıyor. Hatta anladığınızda bile, bu sizi suçtan azade kılmıyor; çünkü anlamak, bazen yapılan kötülüklerin bir parçası olmak anlamına geliyor. Remarque, insanın başına gelmedikçe olan biteni tam olarak kavrayamayacağını, kavradığında ise artık çok geç olacağını öyle içten bir şekilde aktarıyor ki, okurken kendi hayatımda da ne çok şeyi geç fark ettiğimi düşündüm. Savaşta kayıplar öyle hızlı yaşanıyor ki, bazen acıların büyüklüğüyle baş etmek için aklı ve mantığı bir kenara bırakmak zorunda kalıyorsunuz. Her şey bir anda olup bitiyor, ama geriye kalan boşluk, kayıplar ve pişmanlıklar bir ömür boyu taşınıyor.
Kitap boyunca kötülüğün, her zaman bir yolunu bulup sıyrıldığını, kötülerin yakasını kurtardığını görmek insanı öfkelendiriyor. Kimi zaman, iyi olmanın bile bir anlamı kalmıyor gibi. Savaşın ve baskının hüküm sürdüğü bir ortamda, yerli yersiz eleştiriler bile vatana ihanet sayılırken, vicdanın sesi neredeyse duyulmaz oluyor. Yıllar boyunca kulaklarımız propagandayla öyle
Çektiğimiz bunca acıyı yüreğimizden kim söküp atabilir ki? Gerçekten inanıyor musun? Açılan bunca yara onarılabilir mi sahiden?
Sanırım dünya sadece kötülüklerle dolu. Bir saatlik keder bizi uzun süre etkiler, huzur dolu bir gün ise iz bırakmadan geçer gider…
