Babanın yumuşak ellerini kendi ellerinin üzerinde buluyordu, o ellerle huzur ve sessizlik içinde tanışıyordu, her zaman kendisininkinden biraz daha sıcak, bildiği tüm ellerden daha yumuşaktılar. Dokunuşları küçük şoklar gibiydi, içinde şimşekler çakıyordu. Her temasta kalbinin neden daha hızlı çarptığını anlamıyordu.
Bir çocuğu kaybettiğinizi ne zaman anlarsınız? Tek bir anıdan müteşekkil olmaz, bu küçük aşamalarla gerçekleşen bir şey. Tuhaf, küçük değişiklikler, farkına bile varılmayan detaylar. Fakat mutlaka bir başlangıç noktası olması lazım, aniden sıçrayan bir mesafe. Aile ve çocuk arasında bir uçurum. Bu uçurum bir kez oluştu mu kopuş sadece devam eder.