Miray
@Book_Hunter
83 okur puanı
Aralık 2018 tarihinde katıldı
Şermin Yaşar ile İlber Ortaylı'nın ortak yazdığı bu eseri ilk gördüğümde çok heyecanlandım ve hemen temin ettim.
Okudukça kendimi Topkapı Sarayı'nın bahçesinde çınar ağacının tepesinden şamaroğlanı izliyormuşum gibi hissettim. Çınar ağacına ağlaya ağlaya sarılışını, Lalasının peşinden koşuşunu, saray yıkılacak korkusuyla tüm saray ahalisiyle konuşmalarını, şehzadeyle hasbahçede çiçeklerin arasında dolanışını, padişahı tanımadan sitem edişini, büyüyüşünü, kınalı serçe olma yolundaki tüm aşamalarını...
Bir çocuk kitabından çok daha fazlasını yaşatıyor bize 2 usta yazar. İlber Ortaylı'nın Osmanlı'ya, dönemin şartlarına dair açtığı bilgi pencereleri okurken öğrenmeyi ve daha çok öğrenme isteğini sağlıyor.
Kitabı okudukça İlber Ortaylı'nın dünyamızdan göç ettiği gerçeği sıklıkla kalbime ok gibi saplandı. Fakat bize böyle güzel eserler bıraktığı için içimde çok büyük minnet oluştu.
Her yaştan insanın okuması ve daha nice insana okuması için hediye etmesi, evlatlarına okutarak uzun uzun sohbet etmesi gereken bir eser...
Reklam
56 sayfaya nasıl sığar bu kadar yoğun duygular? Koca bir hayat nasıl anlatılır kısacık bir kitapta?
Eric-Emmanuel Schmitt'in okuduğum ilk kitabıydı ve bunun sadece bir başlangıç olduğunu hissediyorum.
Bir çocuğun yaşayabileceği en kötü şeylerden biri ailesi tarafından istenmediğini hissetmek bence. Momo sadece bunu kalbinde hissetmekle kalmıyor ve hem annesi hem babası tarafından terkediliyor. Ama o yaşta bile o kadar güçlü ki babasının 2 satırlık elvedasının ardından bile "Sevgiyi imkânsız kılan ne vardı bende?" diye sorgularken bir yandan da "Benim de sevilebileceğimi kendime kanıtlamak zorundaydım. İnsanlar ailemin bana destek olmak yerine kaçmayı tercih ettiğini öğrenmeden önce bütün dünyaya bunu öğretmem gerekiyordu." diyebilecek kadar da cesur bir çocuk.
Hayat bir yerden alırken bambaşka bir yerde okyanusu sunabiliyor. Bunun en güzel örneği Momo'nun hayatına Mösyö İbrahim'in dokunuşu bence. İkisi birbirine şifa oluyor. Bazen bazı insanların hayatlarımızdaki en büyük yapboz parçası olduğunu farkederiz. Onların bağı da aynı böyle. O kadar güzel bağları, aralarında o kadar farklı bir dil var ki insan sayfaları çevirirken dua ederken buluyor kendini.
Momo'nun "Sık sık, dünyanın bir köşesinde bir yerlerde, tanımadığım ama belki de günün birinde tanıyacağım iyi ve kusursuz bir kardeşim olduğunu düşünerek uyuyordum." diye tanımladığı dileğinden çok daha mükemmel yol arkadaşı ve baba oluyor Mösyö İbrahim. Ama bazı güzellikler hayatımıza kocaman izlerini bırakıp geçip gidebiliyor aynı onların hikayesinde olduğu gibi.
Serinin son kitabını bitirdim. Bu seri ile birlikte ormanlarda dolaştım, köpekleri besledim, yeni insanlarla tanıştım, insanların önyargılarına öfkelendim, dalga geçilmesine üzüldüm, çok fazla şey keşfettim.
Düşler Atlas'ına başlarken sanki çok orta yerden direkt maceraya atılıyormuş gibi hissettim. Çünkü önceki kitaplarda Deniz ve Bamba birbirlerinin hayatlarına misafir olmuşlar ve çok fazla şey keşfetmişlerdi. Bu kitapta birlikte yol alacaklarını düşününce ben ilk tanışma anına da şahit olmak isterdim. Kitabın sonlarına doğru yaptıkları konuşma bu yüzden kalbimdeki o eksikliği doldurmaya yetmedi.
Beni sonuyla ters köşe yaptı en sevdiğim kısım bu oldu sanırım, ağzım açık kalarak son sayfaları okudum. Ra ile Tarun'un kardeş olması ve Büyük Avcı'nın çocukları olmaları hiç beklediğim bir şey değildi. Ra'nın en çok hayalini kurduğu kendi ormanı dışındaki dünyayı görebilecek olması beni mutlu etti.
Bu 3lü seri sıcacık tam Çocuk Bayramına özel bir hediyeydi benim için.
İnsanı Sevmekle Başlar Her Şey
Bir yolculuğun daha sonundayım. Ama nasıl güzel bir yolculuk.
İnsanın içine, kalbine, ruhuna, doğaya, ağaca, köpeğe, gökyüzüne, nehirlere, ormana, yıldızlara... insanı insan yapan, kalbini çarptıran her şeye.
İçim sıcacık.
Bu kez de Bamba'ya yolculuğunda eşlik ettim. Kitabı okurken çok farklı bir bağ kurdum. Bamba'nın hayal kırıklığına uğradığı ve her şeyi bırakmak istediği noktada ben de kendi hayatımda bir kırılma noktası yaşadım. Bamba'ya eşlik ettikçe ben de toparlandım, hayata dair umudum arttı. Bu kitap bana şifa verdi. Ve şimdi alıp öylece bitmiş kitaplarımın arasına kaldırmak zor geliyor. Arkadaşımdan ayrılıyormuşum gibi hissediyorum ve kendime hatırlatıyorum;
şişştt bir kitabımız daha var bu yolculukta.
İçeriği kadar çizimleri, yazı biçimleri de beni çok etkiledi bu seride. Sayfanın en altında yer alan ağaç figürü ve yazı biçimi çok güzel, çok ince düşünülmüş. Bu kadar önem verilmiş olması da benim için çok özel kıldı bu seriyi.
Özgür Bey'in kalemine, yüreğine sağlık.
İçimi sıcacık yapan ve son sayfayı bitirdiğim gibi yazarın diğer kitaplarını da sipariş ettiğim sıcacık bir hikaye.
Yaramaz diye tabir edilen ama kendini bulmak için yollar deneyen çocukları birçok insanın aksine çok cesur bulmuşumdur. Zaman zaman bu durum aşırılara kaçsa da böyle çocukların etrafında onları anlamayan, belli kalıplara sokmaya çalışan ebeveynler, öğretmenler gördükçe üzülüyorum. Neyseki Deniz'in kendini bulma yolculuğu böyle olmadı.
Bilinçli aile yapısına sahip olan Deniz ebeveynlerinin pedagog ile görüşmeleri ve öğrenci değişim programına kaydolması sayesinde yolu Afrika'ya düştü. Kendi dünyasından bambaşka bir dünyada, bambaşka insanlarla, bambaşka şartlarda yaşamak Deniz'in empati yapmasını da sevgisini göstermesini de yardım etmeyi öğrenmesini, birlik ve beraberliğin gücünün önemini farketmesini de sağladı. 2 aylık değişimi ailesini bile şaşırttı.
Bazen bir yol, bir insan çıkar önümüze bizim içimizdeki renkleri görebilmemizi hatta bu renklerden gökkuşağı oluşturacak cesareti bulabilmemizi sağlar. Dilerim ki hayat herkesin önüne kendi Basalito'sunu çıkarır.
Reklam