"Gördüğüm en tuhaf kızdın. Çünkü Stone' da hiç kimse mutlu değil. Ya öyleymiş gibi rol yaparlar ya da içerler, ne kadar mutsuz oldukları anlaşılır. Ama sen öyle değildin. Şaşılacak kadar, acı verecek kadar sahiciydin."
"Eskiden gülümserdim. Şurada ince çizgiler vardı." Parmağını burnunun kenarından ağzının köşesine doğru kaydırdı. "Çok gülmekten." Gözünün dış kenarına dokundu. "Burada da vardı. Şimdi yoklar tabii. Ama eskiden gülümserdim, gülerdim.”