8/10
2024 20. kitabı
Ustam ve Ben, yazarın okuduğum ikinci kitabı. İlki de 
Sakız Sardunya'ydı, ilkokuldayken okuduğumda büyülenmiştim. Her fırsatını bulduğumda tekrar tekrar alıp okurdum. Sonra 
Elif Şafak zihnimde çocuk yazarı olarak kalmış, farklı kitapları arada önüme çıksa da önceliklerim hep başka kitaplar oldu.
Bu sefer, kütüphanede sıra dışı bir kapak rengiyle daha önce görmediğim bir Elif Şafak kitabı görünce almaya karar verdim. Ve iyi ki de almışım. Uzun zamandır beni bu kadar kendine çeken bir kitap okumamıştım. Ve özellikle tarihi romanları, tarihte bilinen şahsiyetleri roman karakterleri olarak görmeyi de çok severim. Bu yüzden zevkle okudum.
~15.07.24
Herkesin hayatında böyle mutlu bir zaman vardır herhalde. Kendiliğinden boy verir, yeşerir, çiçek açar ve sen hep böyle devam edecek zannederken pat diye kurur, bitiverir.
Sayfa 217
İnsan bilmeden, hani adeta kendinden saklanarak, hüzün duyabilir miydi? Kalp ağlarken, akıl farkında bile olmayabilir miydi?
Sayfa 147
Nedendir açılıvermemiz birdenbire hiç tanımadığımız bir insana? Nedendir dile getirmemiz daha evvel kimselere söylemediklerimizi, başkasına değil de, tek ona? Kalbimizi gümüş tepsi içinde ikram edercesine bir yabancıya göstermemize sebep nedir?
Sayfa 60
❝Ayın şavkıyla esrarengiz bir aydınlığa bürünmüştü bahçe. Gün ışığında kırmızı, pembe ve yeşilin en parlak tonlarına sahip kış bitkilerine şimdi adeta madeni bir cila vurulmuştu. Gümüşi bir deniz gibi çalkalandı toprak.❞
Sayfa 20