Ölümün kıyısında, onu anlayacak, ona acıyacak hiç kimse olmadan böyle tek başına yaşayacaktı.
Sayfa 41
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
İvan İlyiç, kendi hayatını mahvettiği gibi başkalarının hayatlarını da zehirlediği düşüncesiyle yalnız kaldı. Üstelik bu zehir azalmak şöyle dursun gitgide tüm varlığını ele geçiriyordu.
Sayfa 41
Bunu bir tek o fark ediyordu, çevresindekiler ya hiçbir şey anlamıyor ya da anlamak istemiyorlardı; dünyada değişen bir şey yoktu onlara göre, her şey eskiden nasılsa yine öyleydi.
Sayfa 39
Aslında olaylar ve insanlar karşısında kapıldığı öfkenin hastalığını artırdığını anlaması, bu yüzden de tüm tatsızlıklardan, tersliklerden uzak durması gerekirdi,
Sayfa 38
❝İnsanlar vardır, caddelerin ortalarında yürüme cesaretini bir türlü kendilerinde bulamayıp kaldırımların duvara yakın yerlerinden giden. Orada olduğunu unutmuşçasına gideceği işe, varması gereken yere ulaşmak için koşturanlardan her hâlleriyle ayrılan... Kendi ruh hallerini caddedekilere uydurarak onlardan biri olmaya çalışan... Sıradan biri olmayı çabaya dönüştüren... Ne kadar istese de yürüyen her şeye biraz ürkek, hareket etmeyen her şeye biraz yakın olan...❞
#233920072