“ Hiç kendimizden daha büyük bir düşmanımız oldu mu? Fanilik çağında birbirimizde durmadan sataşırdık ve savaşlar sona erdiğinde sokaklarımızda okullarımızda ve evlerimiz birbirimize kavgaya tutuşurduk tabii ki savaş bir kez daha uzaklara daha rahat bir mesafedeki bir düşmanını işaret edene kadar”
“ Zamanları kısıtlı olduğu için faniler gerçekten hedeflerine gerçekleştirmeye azmettiğine inanıyorum. Ya biz ? Ölüm hakim erteleyebiliyoruz çünkü ölüm kural yerine istisna haline geldi”
“ Yaşamımızın önemsiz angaryasını bir rutin tutturuyoruz, ta ki aynada yansımamıza bakıp birden tanınmadı bir suratın tekrar köşeye almak için bize yalvardığını görene kadar”