Yazar:
Neal Shusterman
Çevirmen:
Emre Aygün
Tahmini Okuma Süresi:
12 sa. 14 dk.
Sayfa Sayısı:
432
Basım Tarihi:
25 Haziran 2024
İlk Yayın Tarihi:
22 Kasım 2016
Yayınevi:
Juno Kitap
Orijinal Adı:
Scythe
Orijinal Dil:
İngilizce
ISBN:
9786259442136
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Nereden başlamalıyım o kadaaar bilmiyorum ve o kadar heyecanlıyım kiii, sanki kalbim içimde zıplıyor. Kitabı o kadar o kadaaar çok beğendim ki anlatamam. Kesinlikle beklentimi karşılamayı bırakın, bende beklenti diye bir şey bırakmayıp kapaktan sanki bir el çıktı ve kitabın içine çekti beni. Ve o sırada ben hiç düşünmedim yok kitabın puanı ne, zevk alıyor muyum, beklentimi karşılıyor mu falan bunlar hikaye. Gerçekten özellikle 4. ve 5. kısmı elim ağzımda bağırarak okudum. Hala şoklar içinde, gözümde yaş, heyecanlı heyecanlı 32 diş gülümsüyorum :D Kitabı sabaha karşı tesadüfen aldım. Konusunu okudum, sevdim. Başladım.. dedim 'Hmmm. Yaşlar 16.. Lütfen yazar bu kurguyu şımarık hareketlerle, saçma sözlerle ya da atışmalarla doldurup geçirmesin, hadi bakalım..' Neden böyle düşündüm? Birincisi yaş ne olursa olsun ben şımarık karakterler okumayı sevmiyorum, ikincisi bazı yazarlar ergenlik çağında olan her çocuk karaktere böyle hep şımarık, basit hareketler yazıyor, sanki herkes öyleymiş ve bundan ibaretlermiş gibi aşırı sinir oluyorum. Lisedeyken de sinir oluyordum, şimdi de sinir oluyorum. Sonra devam ettikçe kitaba, karakterlere karşı olan bu ön yargımın ne kadar boş olduğunu anladım. Müthişti. Cidden her sayfa olay dolu (10 notebook sayfası özet) Baştan sona slow burn bir kurgu ama inanılmaz akıcı. Karakterlerin her birine bayıldımmmm!!! Ana karakterlerimiz başta olmak üzere, ballı böörek Faraday'den tutun hem tırpan hemde bence superwoman olan Tırpan Marie'ye kadar her biri, hatta o kuyumcuların sponsor olmak istediği 4'lü çete bile müthişti. Çok korkutucu, heyecan verici ve merak uyandırıcıydı. İlk kitap çok güzel bitti. Akılda ikinciye bir soru bırakmadı gibi. Ama bu kitabı sevip, o sonu okuduktan sonra da ikinciye başlamak istemeyecek biri var mı bilmiyorum. İnşaAllah
Kitaba ba-yıl-dım, kurgusunun özgünlüğüne ve farklılığına bayıldım. Hele hele ağrılar ve duygusal gel gitler için düzenleyiciler olarak damarlarda keyiflerince dolaşan ve ihtiyaç halinde aktifleşen "nanit madde" olayına bayıldım. Her eve, her kan dolaşımı olan canlıya acilinden kesin lazım.:)
Tabi birde ölünce diriltilme olayı var. Yani hiç ölemiyorsun, ölmüyorsun, bu da tercih edilebilir bir olay yada değil. Yaşta sıkıntı değil merak etmeyin, anında istediğin yaştaki bedenine dönebiliyorsun, ne ala memleket dimi. Ama hiçte öyle olmuyor işte.
Neyse,.....
Citra ve Rowana, aralarındaki etkileşimsizmiş gibi gözüken etkileşime bayıldım, diğer karakterlere de bayıldım. Citra ve Rowan'ın düşürüldüğü durum bana biraz Açlık Oyunlarındaki Katniss ve Peetanın durumunu hatırlattı ama olsundu onlara karşı olan sevgim sonsuz olduğu için, no problemo.
Nealcığım sanırsam bu serisiyle insanlığa ders üstüne ders, yargı üstüne yargı dağıtmaya çalışmış. Neredeyse kitabın her cümlesi altı çizilip, not alınası kıvamda. Ama ben o kıvamda bir okur olamadığım için o cümleleri iki kez okuyup, kendi kendime bolca takdir etmekle yetindim.:)
"Ölmek miydi yoksa ölememek miydi?, işte bütün mesele bu idi."
Yıllar sonra Nealcığım sayesinde yine ve yeniden düştük mu bu ikileme. Hadi bakalım sonumuz hayrola.
Ben serinin ilk kitabına anlaşılacağı üzere çokçana bayıldım. Zaten tür olarak distopya herzaman benim başım üstünün tacıdır, hele güzel ve etkili bir distopyaysa aslandır, kaplandır, kraldır, kraliçedir.♡
Bence Okuması Gereken Bir Eser
"Devşirmek" Türkçe anlamı toplamak, yetiştirmek ve eğitmektir. Bu kelime, aklımda tarih derslerinde Osmanlı İmparatorluğu'nun yabancı çocukları toplayıp eğitip yetiştirdiği şeklinde yer edinmiştir. Kitap, kendilerine "tırpan" diyen kanunlardan üstün bir oluşumun insanları öldürmesi ve buna da "öldürmek" değil, "devşirme" denildiği bir evrende geçen güzel bir eserdi; genel olarak beğendim.
Bu kitabı okumadığın sürece, eksiksin.·432 syf.·Duygu ve Düşünce
10/10
Beğendi
·2025 143. kitabı
Selam! Bu günün konusu, 10 puanın az geldiği Tırpan. Uzatmadan başlıyorum.
"Vicdan azabı. Pişmanlık. Taşınamayacak kadar büyük bir hüzün. Çünkü bu duyguları hissetmeseydik, ne tür canavarlara dönüşürdük?"
Bazı kitaplar vardır, bittiğinde seni tamamlar.
Bazı kitaplar vardır, bittiğinde seni parçalar.
Ama bazı kitaplar, henüz ortasındayken bile senden bir şeyler alır, seni değiştirir. Yalnızca iyi bir kurgu değil; aynı zamanda ahlaki, felsefi ve sistemsel katmanlarıyla da okuru sarar. Tırpan tam da böyle bir kitap. Kurgusu güçlü, sistem eleştirisi net, karakterleri ise kusursuz biçimde işlenmiş. Distopya dediğin böyle olur diyorsunuz.
Bu kitabı okurken fark ettim ki daha önce iyi kurgu sandığım şeyler, aslında sadece düzgün örülmüş hikâyelermiş. Çünkü Tırpan, kurgunun yalnızca düzenli değil, ruhu olan hâli.
Evrenden bahsedicem kısaca:
İnsanlık tüm hastalıkları yenmiş. Yaşlılık yok. Ölüm doğal değil. Ama bir sorun var: nüfus durmadan artıyor. Çözüm mü? Birileri ölmeli.
Bu görevi üstlenenler ise "Tırpanlar".
İşte tam burada başlıyor o muazzam düzenin içindeki çatlaklar. Sistemli, ritüellere bağlı, soğukkanlı bir ölüm düzeni. Ama peki ya vicdan?
Peki ya insanlık?
Kitabın en etkileyici yanlarından biri iyi-kötü ayrımını çok insani bir düzlemde ele alması. Her karakterin bir motivasyonu, bir amacı var. Yazar, karakterleri yaşatmakla kalmamış; onların yöntemlerini, inançlarını, hatalarını ve doğrularını da incelikle işlemiş. Villain (ki okuduğum en iyi villain olabilir) dediğimiz figür bile o kadar iyi yazılmış ki zaman zaman onun iğrenç düşüncelerine hak verirken buluyorsunuz kendinizi. Bu, sıradan bir kalemin yapabileceği bir şey değil. Gerçekten olağanüstü.
Sistemin muhteşemliği üzerine zaten daha önce konuşmuştum. Ancak üzerine tekrar değinmeden geçemem. Ölümün
Doğal ölümün olmadığı, hastalıkların, geçim sıkıntısının yaşanmadığı distopik bir evren. Ancak nüfus artışının dengelenebilmesi için ölüm şart. Peki bu nasıl mümkün olacak? Tırpan Cemiyeti sayesinde...
Onca öneriye kulak verdiğim için korkarak başladığım ama hiç pişmanlık yaşamadığım bir kitap oldu. Gerek evreni, gerek yazım dilinin akıcılığı, karakter duygularının okuyucuya geçişiyle çok beğendiğim bir kurguydu. Ama beni en çok etkileyen savunulan düşüncelerin gerçekçiliğiydi. Yapay zeka tarafından yönetilen bir dünyada ne ters gidebilir ki? Ölümler haricinde tabii...Ama bir kez daha anlıyoruz ki insanoğlunun nankörlüğüyle, aç gözlülüğüyle, koltuk sevdalılığıyla sorunsuz bir dünyada bile sorun çıkarmamaları mümkün değil.
Citra ve Rowan'ın Tırpan Çıraklığı boyunca yaşadıklarını okuyoruz. Kendi benlikleriyle zıtlaşmaları, doğru ve yanlış bildiklerinin tamamen alaşağı olması, ölümün artık bir seçenek olmamasına rağmen yaşanan kaybetme korkusunun hiçbir zaman dinmemesi...
Karakterlere bayıldım, kurguya zaten söyleyecek sözüm yok. Ama yine de insan korkmuyor değil. Günümüzde de giderek gelişen yapay zekanın bu seviyeye varma şansı var mıdır? Umarım yoktur
Tırpan Neal Shusterman
Tırpan Neal Shusterman
"İnsanlığını ne olursa olsun kaybetme," demişti Tırpan Faraday bir keresinde, "yoksa bir ölüm makinesinden fazlası olamazsın."
İnsanlık ölüm değil bütün hastalıklara ve yaralanmalara çare bulmuştur. Artık kimse doğal yollarla ölmemekte ve herkes yüzyıllarca yaşayabilmektedir. Ancak hızla artan nüfus artışının önüne geçilmesi için bazı insanlar ölmelidir ve böylece Tırpan Cemiyeti kurulur. Tırpanların görevi kendi seçtikleri insanları öldürmektir.
16 yaşında iki genç olan Citra ve Rowan'ın yolları Tırpan Faraday'la kesiştiğinde ikisi de başlarına geleceklerden habersizdir. Çok geçmeden ikili tırpan çırağı seçilirler ve Tırpan Faraday'ın gözetiminde 1 yıllık çıraklık eğitimlerine başlarlar. Ancak zaman ilerledikçe ikili, çıraklık dönemlerinin bitip tırpanlığa geçtiklerinde aralarından yalnızca birinin hayatta kalacağını öğrenir.
Serinin ilk kitabında Citra ve Rowan'ın çıraklık eğitimlerini okuduk. Evreni tanıma açısından çok iyi yazılmış bir kitaptı, hiç kafa karıştırıcı değildi. Her şey kafamda oturdu. Kitabın bilim kurgu kısmı çok güzeldi, dünyadaki yeni düzen, insanların nasıl iyileştikleri, diriliş, devşirme, Tırpan Cemiyeti... Her şey çok hoşuma gitti, kitabın çok farklı bir atmosferi ve gerçekten orijinal bir konusu vardı (işte bu yüzden i believe 2010's dystopia supremacy).
Karakterlere gelirsek Citra senden hiiiiiiiç hazzetmiyorum. Citra odun karakterin tekiydi, son sayfalara doğru bir tık ısındım gibi kendisini pek sevdiğim söylenemez. Citra'nın aksine Rowan'ı çok sevdim. Kitabın sonunda olan şey yüzünden daha bir hayran oldum çocuğa gerçekten. Kendisinde bir tık enayilik var gibi ama yapacak bir şey yok o kadarına da laf edemem genel olarak güzel bir karakterdi. İkisi arasında ilişkiye gelirsek diyebileceğim hiçbir şey yok çünkü aralarındaki sevgi bir anda
Ba-yıl-dım!Tek kelimeyle harikaydı.
Ölümsüzlüğün formülü bulunan bir çağda geçiyor hikaye.Ne açlık ne hastalık ne savaş tehdidi kalmış.Yapay Zeka (Fırtına Bulutu) hayatların merkezinde.Ve hiç de korkulduğu gibi dünyayı esir almış falan değil.Tam tersine insanların hayatlarını kolaylaştıran, sonsuz bilgiye sahip, her bir insanın önemli önemsiz her anısını, her bilgisini arşivleyen yapay bir bellek.İnsanlar mutlu ve huzurlu.Tek problem artan nüfusu belirli bi sevide tutmak.Bunun için de Tırpan adı verilmiş kişiler var.Bir insanın canını alabilecek tek kişi onlar.Kanunların üstünde görülen bir cemiyette aitler.Ama insanlar bunu doğal buluyor, hatta bazıları kutsal bir görev olarak görüyor.Çünkü Fanilik Çağında yılda 60-65 milyon insan ölüyorken, diğer insanların Ölümsüzlük Çağında yaşayabilmesi için sadece 5 milyon insanın öldürülmesinin (devşirilmesinin) tartışılması yapılmaz bile.Belki şu yazdıklarım garip geliyor ama inanın kitabı okudukça o kadar mantıklı geliyor ki.Tam 
Açlık Oyunları kalitesinde bi hikayesi var.Bi kaç bölümden sonra bi kaptırıyorsunuz kendinizi.O dakkadan sonra geçmiş olsun bitirmeden rahat yüzü göremeyeceksiniz. Özelikle şu günlükler kısmı okuru en çok sorgulatan kısımlar.Altını çizdiğim o kadar çok yer var ki muhtemelen yarısını bile paylaşamayacağım.
Hikaye Rowen ve Citra adında iki gencin Tırpan Çırağı olarak seçilmesiyle başlıyor.Onlarla beraber bu cemiyetin içine girmeye başlıyor, insanların bildikleri ile gerçeğin arasındaki uçurumu fark etmeye başlıyorsunuz.Aslında nasıl da içten çatladığını, nasıl yozlaştıklarını, isterlerse nasıl da kuralları çiğnediklerini görüyorsunuz.Bazen geriliyorsunuz bazen heyecanlanıyorsunuz bazen de olaylara şaşırıp kalıyorsunuz.Başta ana karakterlerinin genç olmasının beni rahatsız edeceğini düşündüm ama hiç de öyle
Açlık Oyunları kalitesinde bi hikayesi var.Bi kaç bölümden sonra bi kaptırıyorsunuz kendinizi.O dakkadan sonra geçmiş olsun bitirmeden rahat yüzü göremeyeceksiniz. Özelikle şu günlükler kısmı okuru en çok sorgulatan kısımlar.Altını çizdiğim o kadar çok yer var ki muhtemelen yarısını bile paylaşamayacağım.
Hikaye Rowen ve Citra adında iki gencin Tırpan Çırağı olarak seçilmesiyle başlıyor.Onlarla beraber bu cemiyetin içine girmeye başlıyor, insanların bildikleri ile gerçeğin arasındaki uçurumu fark etmeye başlıyorsunuz.Aslında nasıl da içten çatladığını, nasıl yozlaştıklarını, isterlerse nasıl da kuralları çiğnediklerini görüyorsunuz.Bazen geriliyorsunuz bazen heyecanlanıyorsunuz bazen de olaylara şaşırıp kalıyorsunuz.Başta ana karakterlerinin genç olmasının beni rahatsız edeceğini düşündüm ama hiç de öyleÖLDÜRECEKSİN!1000Kitap
Selam dostlarım♡ Yaratıcı bir konusu olan distopya ile geldim.
Konu: İnsanların yaşamına son vermek için eğitimlerden geçen “tırpanlar”ın olduğu bu evrende, uymaları gereken kurallara göre bir “devşirme” vardır. Tırpanın çırağı olarak seçilen Citra ve Rowen, yalnızca birinin tırpan olacağını ve diğerinin devşirileceğini öğrenirler. Her bölümü heyecanla okuyacağınız sırlarla dolu bir distopya.
İçerik: Doğal olarak içinde ölüm var. 16 yaş üstü için uygun olur bence.
İncelemem: Kitap 10/10 olacakken çeviri yüzünden 1 puan düşürdüm. Buradan Juno yetkililerine sesleniyorum: Ne olur çeviri konusunda bir çözüm bulunsun. Onun dışında kitabın konusu gerçekten çok özgün ve içine çekiyor.
Citra açık ara en sevdiğim karakter oldu. Çok güçlü bir kız ve yaptığı hareketler çok akıllıca.
Tırpan Faraday ve Tırpan Curiye en sevdiklerim oldu. Garip bir şekilde tırpan olmalarına rağmen merhametliler. Bunu söylemem garip gelebilir ama okuyunca anlayacaksınız.
Rowen’in psikolojisi gerçekten iyi işlenmişti. “Kendi canavar olmam” deyip aslında gözü dönmesi, güzel bir psikolojik derinlik yaratmış ve yazar bunu çok iyi işlemiş.
Evren o kadar güzel anlatılmış ve kurulmuş ki… Kendi has kurallarının olması ve tırpanların aslında kendi aralarında farklı özelliklere sahip olması hoşuma gitti. Hepsi aynı değil. İnsanları devşirirken bile belli kurallar var. Bu kurallar çerçevesinde tırpanların kendine özgü devşirmeleri de var.
İlerleyen kitaplarda romantizm olur mu bilmiyorum ama bence bu kitaba romantizm yakışmaz. Onun dışında Citra ve Rowen arasındaki bağın bir rekabet olması gerekirken birbirlerini korumaları güzeldi, hele Rowen’in acımasızlığına rağmen.
Kitabı okurken “daha başka şeylerden bahsederim” diyordum ama unuttum galiba. Bundan sonra not almam gerek sanırım.
Kısacası
Kitap, gelecekteki bir dünyada geçiyor. İnsanlık artık ölümü, hastalığı, açlığı ve savaşı yenmiş durumda. İleri teknoloji ve güçlü bir yapay zekâ sayesinde insanlar neredeyse sonsuza kadar yaşayabilmekte. Ancak bu “ölümsüzlük”, kontrolsüz nüfus artışına da beraberinde getiriyor.
Bu nedenle oluşturulan özel bir sınıf var: Tırpanlar — nüfus dengesini sağlamak için insanların hayatını sonlandırmakla görevlendirilmiş bireyler. Kitabın ana karakterleri Citra ve Rowan, bir Tırpan’ın çırakları olarak seçilirler ve bu yeni dünyada, yaşam ve ölümün anlamı ile ağır bir etik sorumlulukla yüzleşirler.
Özlem’in laf arasında Tırpan’ı merak ediyorum demesiyle başlayan maceramız, ertesi gün serinin elimize geçmesiyle son buldu. Şimdi iyi ki diyorum. Sebebi;
Öncelikle fikir çok güçlü. “Ölüm ortadan kalkarsa ne olur?” sorusunu sistemli bir şekilde ele alıyor. Dünya kurgusu yüzeysel değil; siyaset, etik ve güç dengesi çok iyi düşünülmüş. Ahlaki tartışma seviyesini yükseltecek olaylarla şekillenen keyifli bir kurgu. Tırpanların farklı “ölüm felsefeleri” olması çok ilginç. Kimisi merhametli, kimisi gösterişçi, kimisi yozlaşmış, kimisi muhafazakar. Bu karakter çeşitliliği psikolojik olarak da doyurucu. Ayrıca tempolu ama boş değil. Her ne kadar YA etiketi taşısa ve genç yetişkin olarak sınıflandırılsa da basitleştirilmiş hissettirmiyor. Özellikle ikinci yarı merak ivmesiyle birlikte nabzınızı da yükseltiyor. En önemlisi de devamlılığı olmasına rağmen, finali havada bırakmıyor. Açıklanamaz durumlar ya da “mistik” bir yapı yok. Sistem mantıklı temellendiriliyor. Somut çözümleme sevenlerin beklentilerine uygun. Kısacası; kitap “ölüm” temasını korku gibi değil, etik ve sistematik bir gerilim olarak işliyor. Haliyle devamı için de merak uyandırıyor. Saydığım öğelerin haricinde öncelikli amaç
10/10
Distopik bir evrende yaşamayı ister miydiniz?
Mesela ölümün olmadığı ama ki ölümü getirenlerin olduğu bir evrende?
İşinizdesiniz çalışıyorsunuz veya evinizde uyuyorsunuz... Hop biri geldi ve size devşirileceksin yani öleceksin dedi. Nasıl oldurdu sizce?
#tırpan Ölümsüzlüğün kazanıldığı ve ölümün bir sanat haline geldiği ilginç bir dünyayı anlatıyor. .
Kitap, ölümsüzlüğün elde edilmesiyle birlikte ortaya çıkan yeni bir toplum düzenini ve bu düzenin getirdiği etik sorunları mercek altına alıyor.
Hatta itiraf etmeliyim ki, fazlasıyla heyecan verici bir kitap. O süreci okumak, devşirecekleri bazı kişiler evet hazırım gel beni öldür demiyorlar. Bazıları savaşıyor ve o kısımlar
Baş karakterler olan Citra ve Rowan her ne kadar bir tırpan olmak istemeseler bile bir süre sonra bunun için savaşmaya başlarlar. Ve hatta yaşadıkları zorlu eğitim süreçleri ve karşılaştıkları tehlikeler bile oldukça çoktur.
Kitaptaki karakterlerin her biri oldukça çok yönlü ve karmaşık kişilikleri de oldukça fazla ama özellikle biri var ki hatta bu yola çıkmalarına sebep olan Tırpan Faraday. Ve kendisinin yaptığı bir fedakarlıkla kitabın işleyişi de farklı bir ivme kazanıyor diyebilirim.
Ben bu kitabı çok keyifle okudum. Aslında sebebi de çok açık klasik distopya temalarına yeni bir bakış. Kesinlikle okuyucusunu düşünmeye ve derinlemesine analiz etmesine sebebiyet veriyor. Ölümsüzlüğün getirdiği eşitsizlik, güç mücadelesi ve insan doğası gibi önemli konuları ele alarak düşündürücü bir bakış açısı sunuyor.
Eğer ki distopya ve macera türünü de seviyorsanız "Tırpan" tam olarak size göre.
@juno_kitap serinin ikinci kitabına tez kavuşalım.
Yazar Hakkında
Neal ShustermanYazar · 10 kitap
Easton Royce kalem ismiyle de kitaplar yazmıştır.
Shusterman 12 Kasım 1962'de doğdu ve Brooklyn , New York'ta büyüdü . Shusterman küçük yaşlardan itibaren hevesli bir okuyucuydu. 16 yaşında, Shusterman ve ailesi Mexico City'ye taşındı. Liseyi orada American School Foundation'da bitirdi ve "Uluslararası bir deneyime sahip olmak hayatımı değiştirdi, bana dünyaya yeni bir bakış açısı kazandırdı ve başka türlü sahip olamayacağım bir güven duygusu verdi." Psikoloji ve tiyatroda çift anadal yaptığı California Üniversitesi, Irvine'e katıldı ve aynı zamanda yüzme takımında da yer aldı.
Shusterman üniversiteden sonra Los Angeles'ta bir yetenek ajansı olan Irvin Arthur Associates'te asistan olarak çalıştı ve Lloyd Segan'ın temsilcisi oldu. Shusterman bir yıl içinde ilk kitap anlaşmasını ve senaryo yazarlığı işini yaptı. Florida'da yaşıyor.
Shusterman, kitapları için sayısız onursal ödül aldı. 2015'te Challenger Deep romanıyla Ulusal Kitap Ödülü, Boston Globe-Horn Kitap Ödülü ve Schwa Was Here için 2008 California Genç Okuyucu Madalyası. 2012'de PEN / Phyllis Naylor Çalışma Yazarlığı Bursu'nda jüri olarak görev yaptı. Downsiders ve Full Tilt romanlarının her biri 20'den fazla ödül kazandı. Unwind o iş vermedi gerçi, 30'dan fazla ödül kazandı.
Shusterman ayrıca Orijinal Disney Channel filmi Pixel Perfect'in yanı sıra Goosebumps ve Animorphs bölümleri de dahil olmak üzere TV için yazdı. RL Stine'nin The Haunting Hour: The Series adlı kitabında yazmıştır ve ayrıca 20th Century Fox için Challenger Deep adlı romanı uyarlamaktadır.
