Şuheda
@edakatt
okuyorum öyleyse varım
wattpad: suhedakatt
bankacılık ve finans
Istanbul
388 okur puanı
Mayıs 2024 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
"Yaralar iyileşir. Sevgi yaşar. Biz kalırız."
Çok uzun zamandır gerçekten yüksek beklentiyle başladığım kitaplar beni hep hayal kırıklığına uğratıyordu. Ama Bülbül...Sanırım çok uzun zaman sonra tüm beklentimi karşılayan hatta aşan bir kitap okudum.
Normalde savaş içeren kitapları olabildiğince az okumaya çalışıyorun çünkü çok etkileniyorum ve bu kitaptan da çok etkilendim. Ama asla pişman değilim.
2. Dünya Savaşı döneminde yaşayan iki kız kardeşin yaşadıklarını konu
alıyor. Fransa'daki 18-35 yaş arasındaki tüm erkekler savaşa çağrıldığı için kızı Sophie ile hayatta kalmaya çalışan Viann ve isyankar, gittiği tüm okullardan kaçmış veya kovulmuş, artık gerçek bir işe yaramayı isteyerek Almanlar'ın tüm yasaklarını delen Isabelle.
Nazilerin zulmü, yoksulluk, kayıplar ve yas, her gün ölüm korkusu...o denli güzel yazılmış ki hepsini bizzat yaşadım. Ayrıca kadınların savaşlardaki o 'sessiz gücü'n arkasında yatan gerçekleri de çok iyi yansıttığını düşünüyorum.
Sonlara doğru artık yaşlarımı tutamadım.
Yazarın çevirisi yapılmış tüm kitaplarını da satın alınacaklar listeme ekledim. (Ben de böyle bir bağımlıyım.)
Reklam
%19 (30/157 syf.)
7/10
3 günde okudu
·2026 66. kitabı
"Ona ruhunun bir parçasını verme," dedim alçak sesle. Julian kendi mezarını kazmıştı ve artık içine girme vakti gelmişti. Fakat Christian... Onun, peşini bırakmayacak bir şey yapmasını istemiyordum, özellikle de benim için. Özellikle de içindeki bir şeyleri kaybedeceğinden korktuğum için.
"Sende en hoşlandığım şeylerden biri, ruhumdan geriye bir şeylerin kaldığına inanman," dedi kapkara kadifeyi andıran sesiyle.
Cam kenarına dizilmiş halde duran bitkilerime ay ışığı vuruyordu. Gelişmek için sadece biraz ilgi ve sevgi isterler.
Stella bu bitkileri çok seviyordu. Ben de o gittiğinden beri hepsini düzenli bir şekilde sulayıp ilgileniyordum. Ama ne kadar ilgilensem de hâlâ hüzünlü ve solmuş görünüyorlardı. Her zamanki bakıcılarının gittiğini ve asla dönmeyeceğini biliyorlarmış gibi. "Biliyorum," dedim. Bitkilerle konuşacak kadar düştüğüme inanamıyordum. "Ben de onu çok özlüyorum."
Reklam