Haftalardır okuyorum ama bitmiyor… Stefan Zweig’in Sabırsız Yüreği gerçekten de sabrımı sınıyor 😅Hikâye derin, duygular yoğun ama öyle ayrıntılara giriyor ki,sayfalar ağır geliyor. Bir yandan karakterlerin yaşadığı gerilimi hissediyorum, diğer yandan kendi yorgunluğumu. Bakalım kitap bittiğinde geriye hangisi kalacak zevki mi, zahmeti mi?
Kendimi aynen karanlık bir odada uzun bir süre kaldıktan sonra perdelerin açılıp parlak güneş ışığının odaya dolmasıyla bir an için körleşip sendeleyen bir insan gibi hissediyordum.