Burak Örgen
@Borgen
Hiçbir şeyi hissetmeye vaktin kalmasın diye meşgul olmak istiyorsun
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
İlk kitaptaki devrim ve heyecanın ardından bu kez karakterlerin omuzlarına binen yükleri görüyoruz. Özellikle Vin'in yaşadığı iç çatışmalar, güven duygusuyla verdiği mücadele ve kim olduğunu keşfetme çabası kitabın en güçlü yanlarından biri. Aksiyon sahneleri yine etkileyici olsa da bu kez karakter gelişimi ve siyasi entrikalar ön plana çıkıyor. Bazı bölümlerde tempo ilk kitaba göre daha sakin ilerlese de Sanderson'ın kurduğu dünyanın detaylarını görmek ve karakterlerle daha derin bağ kurmak bu süreci fazlasıyla değerli kılıyor. Final kısmı ise yine ustalık eseri sayfalar ilerledikçe bırakmak neredeyse imkansız hale geliyor. Bu seride en sevdiğim şeylerden biri, hiçbir olayın boşuna yaşanmıyor oluşu. Sanderson her detayı sabırla işliyor ve zamanı geldiğinde hepsini anlamlı bir parçaya dönüştürüyor. Kuşatma, bir geçiş kitabı gibi görünse de aslında büyük fırtına öncesindeki sessizlik hissini mükemmel veriyor. Serinin devamı için beklentimi inanılmaz yükselten, karakterlerine daha da bağlanmamı sağlayan ve son sayfasını kapattığımda hemen üçüncü kitaba başlamak istememe neden olan bir okuma deneyimiydi.
Ferrante’nin en sevdiğim yanı, karakterlerini kusurlarıyla birlikte anlatabilmesi. Bu kitapta kimse tamamen haklı ya da tamamen suçlu değil. Yoksulluk, sınıf farkı, kadın olmak, eğitim ve özgürlük arayışı tüm bunlar karakterlerin seçimlerine öyle doğal bir şekilde işlenmiş ki sayfalar ilerledikçe Napoli’nin dar sokakları da karakterler kadar canlı hale geliyor. İlk kitaba göre daha yoğun, daha olgun ve duygusal olarak daha sarsıcı buldum. Özellikle Lila’nın yaşadıkları uzun süre aklımdan çıkmayacak. Seri boyunca unutamayacağım birçok sahne bu kitapta yer aldı. Benim için yalnızca bir arkadaşlık hikayesi değil büyümenin, değişmenin ve bazen en yakın olduğumuz insanla bile aramıza görünmez mesafeler girmesinin hikayesiydi.
