O kadar gerçekçi bir anlatımdı ki, on sene sonra 40 yaşında bekar ve çocuksuz karakterimiz olan İda'ya dönüşmekten çok korktum. Herkesin ilişkisinde problem bulup, çocuk seslerine maruz kalmaktan nefret etse de herkes gibi olmayı arzulama korkusu sardı. Oysa yaşamın klişeler dışında da alternatifi olabilmeli. Daha önce Başkalarının Çocukları adında bir fransız filmi izlemiştim, benzer bir karakter süreci ama kadın o kadar güçlüydü ki, yalnız olmanın bir eksiklik olmadığı duygusunu hissetmiştim finalinde bu kitapta ise İda için eleştireceğim onca şey varken, ona dönüşebilme ihtimalimin de olması beni gerdi, sevgili evren lütfen öyle bir şey olmasın..